Arabski Tryptyk. Opowieść o Iszmaelu.

SACRUM - Niskowzgórze cz. 1 - Tam gdzie zaczyna i kończy się współżycie.
 
Komórki nerwowe mózgu we wczesnym okresie rozwoju dziecka tworzą ze sobą połączenia tzw. synapsy. Jeżeli jakaś komórka nie wytworzy synapsy z drugą komórką, a przez to nie nauczy się współpracy to obumiera w drodze apoptozy. Proces synaptogenezy trwa od okresu życia wewnątrzłonowego do 2 roku życia dziecka. Ilość połączeń międzyneuronalnych przewyższa liczbę neuronów w mózgu co ma ogromne znaczenie dla sprawności działania ośrodkowego układu nerwowego.
U człowieka występuje zdecydowana dominacja synaps chemicznych nad elektrycznymi. Do tego synapsy chemiczne dzielimy na typ I (aktywujące) i typ II (hamujące impulsy nerwowe). Najczęściej w układzie nerwowym występuje połączenie aksono-dendrytyczne (akson wypustka długa, dendryt wypustka krótka), trochę rzadziej aksono-somatyczna (wypustki długiej z ciałem komórki nerwowej). Jednym z ciekawszych skupisk włókien nerwowych w mózgu są elementy niskowzgórza, tzw. 3 pola Forela tworzące pęczki włókien nerwowych wzgórzowe (pole H1) i soczewkowe (pole H2) rozdzielone przez skupisko istoty szarej zwane warstwą niepewną oraz włókna wymieszane z ciałami komórek tzw. pole H lub H3, w której istotę szarą nazywa się jądrem PRZEDczerwiennym lub jądrem pola Forela. Miejsce to jest przykładem współpracy synaptycznej o bardzo ważnym znaczeniu dla prawidłowego funkcjonowania układu pozapiramidowego, łączącego w tym miejscu szlaki od gałki bladej do kory, przez wzgórze, oraz w kierunku móżdżku i śródmózgowia.
 
SARA HAGAR
 
PROFANUM - Opowieść o Iszmaelu.
 
Iszmael był pierworodnym synem Abrahama, zrodzonym z niewolnicy Egipcjanki Hagar. Samo jego poczęcie podczas współżycia w dziwnym trójkącie małżeńskim ma w sobie coś wielce nienaturalnego lub nadnaturalnego. Pisząc o tym „dzikim jak onager” człowieku możemy wyróżnić trzy etapy w jego życiu. Etap I, przed narodzeniem Izaaka. Etap, gdy czuł się najważniejszy, bo był wtedy pierwszym i ostatnim synem tatusia. W tym czasie w wieku 13 lat został obrzezany razem ze swoim ojcem. Został obrzezany, czyli zawarł przymierze z Bogiem Abrahama. Czuł się jak król. Etap II, to czas kiedy musi nauczyć się tego, że nie jest już najważniejszy, bo na świecie pojawia się Izaak. Musi nauczyć się współżycia i współpracy z młodszym bratem. Nie potrafi tego znieść, nie potrafi tego wykorzystać i naśmiewając się z Izaaka ściąga na siebie gniew Sary, która wymusza na Abrahamie pozbycie się Iszmaela z domu patriarchy. To był etap błazna. Etap III to czas, kiedy razem z matką został wypędzony z namiotów Abrahama, bo nie nauczył się tolerować tego, że młodszy będzie ważniejszy w tym domu. Smutny etap tułaczki, otarcia się o śmierć. Etap wygnańca-sieroty bez ojca, o którym nie wiemy nic poza tym, że matka sprowadziła mu żonę z Egiptu. W tym wygnaniu widać jeden pozytywny aspekt - jego matka-niewolnica stała się wolna. Przywołuje to na myśl obraz narodu wybranego, który został wypędzony z Egiptu i stał się wolny, dzięki wyjściu na pustynię. Poza tym widać pewne inne podobieństwo Iszmaela do Jakuba/Izraela, czyli syna tego, z którego się naśmiewał. Mieli po 12 synów. Józef Flawiusz nawet wymienia imiona synów Iszmaela i pisze, że ludzie z tych pokoleń sami nazwali się Arabami. Zarówno Iszmael jak i Izrael byli obrzezani z polecenia Boga Abrahama, w ich życiu był smutny czas wygnania. Iszmael, dojrzały stał się wolny na pustyni, wziął za żonę Egipcjankę. Izrael wolny w Kanaanie poszedł na starość do „niewoli egipskiej” ze swoimi żonami i synami. Jakoby odbicie lustrzane w życiu stryja i bratanka.

Dodaj komentarz